Ik snap het hoor. Veilige en bekende programma-formats. Want onbekend maakt onbemind. Dus kiezen we formats die bekend zijn en waar niemand van schrikt. Maar….het zijn ook de formats waar niemand van opveert. Stel je de genodigden dan echt tevreden?
Als je kijkt naar het doel van een bijeenkomst – dus écht kijken – dan passen daar vaak hele andere formats bij. Formats die niet meteen voor de hand liggend zijn, maar die wel iets losmaken. Die mensen doen opveren. En ja, dat stelt misschien niet iedereen direct tevree en ja, dat schuurt in aanvang soms. Maar juist in die wrijving zit veel waardevols voor mensen. Er ontstaat namelijk iets nieuws: dynamiek, verbinding, verrassende uitkomsten.
Als dagvoorzitter ontwerp ik geen bijeenkomsten om iedereen tevreden te stellen, maar ontwerp ik om het doel te bereiken. Daarin is interactie geen bijzaak is, maar het fundament.
Waarom? Als je mensen bijeen brengt en ze uitgenodigd om mee te denken, vragen te stellen, ideeën te delen of samen te bouwen — dan voelen ze zich veel meer onderdeel van het geheel en het waarom. Het doel van de bijeenkomst wordt tastbaar, gedeeld én gedragen. En we weten allemaal wat een tevreden gevoel het geeft als je zelf ergens echt aan bijdraagt, ipv als passant langs de zijlijn staan.
𝗕𝗲𝗴𝗶𝗻 𝗯𝗶𝗷 𝗵𝗲𝘁 𝗼𝗻𝘁𝘄𝗲𝗿𝗽𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝗯𝗶𝗷𝗲𝗲𝗻𝗸𝗼𝗺𝘀𝘁𝗲𝗻 𝗺𝗲𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗱𝗼𝗲𝗹 𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗼𝗺 𝗶𝗲𝗱𝗲𝗿𝗲𝗲𝗻 𝘁𝗲𝘃𝗿𝗲𝗱𝗲𝗻 𝘁𝗲 𝘀𝘁𝗲𝗹𝗹𝗲𝗻.
Een bureau waar ik regelmatig voor werk, Marloes & co van Marloes Honsbeek , deelt diezelfde passie. Samen waren we betrokken bij het ontwerp en de uitvoering van de Jeugdhulp Conferentie van Gemeente Leiden met de centrale vraag: “Hoe versterken we het gewone leven van kinderen in de wijk?”
Ruim 150 deelnemers, lees: kennis (!) in de zaal (van jeugdregisseur tot wethouder, van leerkracht tot ervaringsdeskundigen), gingen na de bijdragen van Astrid Greven en Mario Nossin , twee dappere jongere vrouwen van Stichting ExpEx en wethouder Abdelhaq Jermoumi, met elkaar in gesprek. Dit vond gestructureerd plaats in drie interactieve tafelrondes, geleid door het doel: Van ambitie, via de huidige situatie naar concrete acties. Zo droeg iedereen bij aan het vinden van antwoorden op de vraag “𝘏𝘰𝘦 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘪𝘯 𝘰𝘯𝘻𝘦 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘸𝘪𝘫𝘬 𝘣𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘳𝘬𝘦 𝘴𝘰𝘤𝘪𝘢𝘭𝘦 𝘣𝘢𝘴𝘪𝘴 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘦𝘶𝘨𝘥?”
Dit format zorgde voor open gesprekken, inzichten, nieuwe ontmoetingen, verbinding, begrip, kansen en actie. Niet iedereen tevreden stellen met een bekend programmaformat, maar iedereen laten bijdragen bij wat er écht toe doet.
Benieuwd hoe dit eruit kan zien voor jouw bijeenkomst? Ik denk graag met je. En Marloes Honsbeek vast ook!